Kreeftenmaandag

Omdat het seizoen van de Oosterscheldekreeft begonnen is ga ik vandaag zo'n kreeft klaarmaken. Een spannend avontuur.
Bij de firma Habraken, in visafslag in Stellendam bestellen we twee Oosterscheldekreeften. Als we er aan komen, zwemmen ze nog lekker rond in het aquarium. We kiezen er twee uit die ieder ongeveer 600 gram wegen. Dat is zo´n beetje het gemiddelde gewicht.

even een kreeft uitzoeken

Ze hebben een elastiekje om hun scherpe scharen. Kenners zeggen dat je die moet verwijderen voordat je ze in de pan doet, maar de visboer raadt dat af. Te gevaarlijk.

In de keuken maken we eerst de groentebouillon klaar waarin de kreeften gekookt gaan worden. Een beetje boter, uien, wortel en knoflook fruiten, daarna de pan vol laten lopen met water, twee visbouillonblokjes erbij, paprika, prei en courgette.

dat zijn ze dan, klaar voor de pan

Deze bouillon aan de kook brengen en dan ..... de kreeft erin. Zijn kop eerst, dan is hij het snelste dood. Rustig 10 minuten laten koken en daarna nog 10 minuten laten nagaren. De kreeften zijn inmiddels mooi rood van kleur.

zo rood als een (gekookte)  kreeft

Laat ze maar een beetje afkoelen. Zet dan het mes er in, vlak achter zijn kop en dan naar achteren snijden, dan krijg je twee mooie helften. De scharen even voorkraken met de achterkant van een keukenmes en dan opdienen. Mmmm, heel speciaal. En dat op een doordeweekse maandagavond.

We dronken er een witte bourgogne bij en serveerden het met knoflookmayonaise en whiskysaus, maar Har is niet zo weg van sausjes, die eet de kreeft liever ´puur´

Volgende keer misschien een beetje meer visbouillonblokjes erbij en witte wijn in het kookwater om hem nóg lekkerder te maken.
 

27 maart: opening seizoen Oosterscheldekreeft

Op 27 maart opent het seizoen van de Oosterscheldekreeft. En omdat we nu toch dicht bij de Oosterschelde wonen ben ik van plan nog voordat we naar Colombia vertrekken kreeft klaar te maken. Gaat dat lukken? Lees hierover volgende week mijn blog, met gratis recept!

 

Terug naar huis, 22 en 23 maart

De boot naar Arcachon mag eigenlijk geen elektrische fietsen meenemen. Accu's vallen onder brandbare en ontplofbare stoffen..... Maar omdat er maar één andere passagier op de boot mee gaat mag de fiets van Annemieke als uitzondering toch mee.

 

op de boot naarArcachon

Het weer is inmiddels een stuk slechter geworden. Het regent en waait en we hebben een flinke golfslag. Na een half uurtje zijn we in Arcachon, zoeken het station op, kopen kaartjes voor de trein, drinken een cappuccino (mét mousse de lait, eindelijk eens niet zo'n dot Franse slagroom) en zoeken een plekje in de trein voor ons en onze fietsen op weg naar Bordeaux om over te stappen op de sneltrein naar Sète.
Het station van Bordeaux is berucht bij fietsers, het wordt het meest onvriendelijk station van Frankrijk voor fietsers genoemd omdat je je fiets trappen op en af moet zeulen en pas tien minuten voordat de trein vertrekt op de borden te zien krijgt op welk van de 14 perrons je trein vertrekt.
Maar .... tot onze verrassing wordt het station gerenoveerd. Er zijn al roltrappen naar beneden ....
Er is zelfs een HEMA op het station!

Ruim van te voren zien we naar welke perron we moeten. Dat is inderdaad even de trap op met de fiets en met veel moeite de fiets door een nauw deurtje in de trein krijgen, maar dat gaat verder helemaal goed en na vijf comfortabele treinuurtjes komen zijn we weer terug bij onze auto in Sète. Het is inmiddels 18.00 uur, dus we blijven er slapen maar gaan eerst vis eten in ons 'favoriete' restaurant.

 

Sète

De volgende dag vetrekken we vroeg, ontbijten onderweg, en hoewel we van plan waren om het rustig aan te doen en onderweg nog een nachtje te slapen, rijden we toch in één keer door naar huis.

 

 

 

 

 

tiende dag, 21-3, naar Cap Ferret, 51 km

In het hotelkrijgen we een ontbijtje dat niet tegenvalt. Een goede ondergrond voor de laatste fietsdag. We zitten bijna naast de Cyclo Piste, dus zijn we snel op de goede weg.  Het is 'Alsmaar Rechtdoor". We rijden in feite langs het meer (bassin) van Arcachon, door een paar badplaatsjes. De Cyclo Piste is mooi aangelegd, maar het regent een beetje. Voor het eerst in deze tien fietsdagen.
Ongeveer in Claoey,in de bossen, wordt het fietspad volledig vernieuwd. Dat is niet zo best. Kilometers losliggende kiezels. Op een gegeven moment fietsen we zelfs direct achter de wals aan die de kiezels aandrukt. Nog verderop is het alleen maar .losse steen en dan gebeurt het bijna onvermijdelijke: elf kilometer voor het eindpunt krijgt Annemieke weer een lekke band.

voor de tweede maal een lekke band

En nu heeft oppompen geen zin, het gat is te groot. Dat wordt lopen. Gelukkig is het nog vroeg en het regent niet meer. Na vier kilometer komen we bij een grote camping, die nog niet open is maar er zijn een paar werkmensen bezig, mét een bestelwagen. Har vraagt of ze me samen met mijn fiets, naar Cap Ferret willen brengen en dat willen ze wel. Wat kunnen mensen toch aardig zijn!
We spreken af in Hotel Pavillon Blue en Har fietst verder.
In Cap Ferret laten we de band plakken bij een fietsenmaker.
Daar fietsen we meteen naar het strand! We hebben het gehaald! Van de Middellandse Zee naar de Atlantische Oceaan. Totale route 605 kilometer, met omrijden en zoeken naar hotels en fietsenmakers erbij hebben we bijna 700 kilometer afgelegd.

met de fiets aan de Atlantische Oceaan


Dan komt de laatste verrassing: In Frankrijk mag de fiets altijd mee in de trein, maar, in Cap Ferret is helemaal geen station! Daar schrijft ons routeboekje niets over! Hoe komen we dan terug? De bus neemt geen fietsen mee, terugfietsen naar Bigamos (50 km) is geen optie vanwege het slechte fietspad dat lekke banden veroorzaakt .....
De hoteleigenaar stelt voor dat we morgen met de boot naar Arcachon varen, daar is wél een station.
Maar volgens ons routeboek neemt de boot geen elektrische fietsen mee. Hoe lossen we dat op?

Lees in het verslag van morgen hoe we weer terug zullen komen bij onze auto in Sète

De vuurtoren van Cap Ferret

negende dag , 20-3: naar Mios, 78 km

We worden behulpzaam op weg gebracht door het voltallige personeel van het hotel om de Voie Verte terug te vinden vanuit de stad. Dat wordt volgens hen een mooie tocht door de Sauternes, maar wél erg heuvelachtig. Na een tijdje fietsen haalt Har toch maar de GPS erbij die hij na negen dagen oefenen nu of en toe snapt. Met wat kunst en vliegwerk komen we precies bij Roaillan weer op de juiste fietsroute die helemaal door loopt naar Mios. En: niks heuvelachtig.

 

In de ochtend is het nog koud en de kilometers van gisteren voelen we  nog in de benen. In Villandraut (met het kasteel van Paus Clemens V) drinken we koffie en vragen bij de toeristeninformatie naar slaapplaatsen in Mios. We krijgen drie adressen. Als we er zijn is het eerste hotel waar we langs komen gesloten, ook al staat er dat ze het hele jaar open zijn. Bij de tweede en derde krijgen we een antwoordapparaat. Dat wordt dan weer een probleem......
Maar dan komt er opeens iemand van he hotel aanrijden en zegt dat ze binnen een kwartier open gaan. Probleem opgelost dus. De kamer is erg 'basic' met een toilet open in de kamer achter een halfhoog muurtje. Dat hebben we nog niet eerder meegemaakt. We gaan eten in een Portugese pizzeria, maar pizza's kunnen we niet meer krijgen. Dan maar een Steak Portugais en een Zalmsteak. Smaakt goed.

achtste dag, 19-3: naar Langon: 99 km (!)

Vandaag gaat onze rit naar LaReole. Dat is 77 kilometer en met onze huidige conditie en dat mooie weer moet het kunnen. Het is lekker fietsweer en mooie fietspaden.


We drinken onderweg een lekkere cappuccino in een paradijsje van een Belgische restauranthouder en komen al rond het middaguur in La Reole aan. 
Vlak voor La Reole splitst de CycloPiste zich in een tak naar Bordeaux en een tak naar de kust (Cap-Ferret) .

Dus laten we LaReole rechts liggen en fietsen door. We reserveren telefonisch alvast en hotelkamer in Langon (19 km verder). Bij Castet-en-Dorthe gaan we van het fietspad af omdat een bordje ons laat geloven dat dat moet. Hadden we niet moeten doen. We rijden nu over een onnodig drukke en heuvelachtige asfaltweg Langon binnen.
In Langon blijkt echt helemaal niemand de straat te kennen waar ons gereserveerde hotel zich bevindt. De toeristeninfo is al dicht. Midden in het centrum staat een mooi hotel dat er duur uitziet. Daar dan maar naartoe en Har boekt meteen de duurste kamer die ze hebben, met kingsize bed en badjassen. Na 99 kilometer gereden te hebben slapen we in een kamer van 99 euro.
We eten in een Tunesies restaurantje, met beste wellekkere Tunesische wijn. Erg bijzonder.
Door het zoeken naar een hotel staat mijn teller vandaag zelfs op 105 km. Als dat geen record is.....

Zevende dag, 18-3: naar Agen, 72 km

De band is vannacht geplakt. Hoera, we kunnen gewoon verder gaan. We vetrekken vroeg na een karig frans ontbijtje, het is nog vrij koud en helaas zal het vandaag ook niet warm worden. Het blijft bewolkt en winderig. We rijden zodoende flink door. Niet naar Moissac, zoals de etappe vermeldt als eindpunt, maar helemaal door naar Agen, 72 kilometer. Zo halen we een etappe in ons routeboek in.
Nergens koffie onderweg, tot we in Valence kwamen, daar hadden ze zelfs echte Italiaanse cappuccino (en niet die namaak Franse cappuccino, zo'n kop koffie met een berg slagroom).
De toeristeninfo in Agen verwijst ons naar een goed en goedkoop Aparthotel. Midden in de autovrije binnenstad. Gloednieuw, met volledig ingericht keukentje. Met een bakker en een supermarkt op de hoek besluiten we in onze kamer sandwiches te eten en vroeg naar bed te gaan. Uitrusten. Maar daarvoor eerst een Leffe in de bar op de hoek van de straat.
 

Zesde dag, 17-3: naar Girolles, 66 km.

Vanmorgen eerst sandwiches, croissant, sunblock en after-sun gekocht. De zon schijnt al een paar dagen en zo'n hele dag in de zon heeft onze gezichten tot roodhuiden gemaakt.
We gaan richting Toulouse. Har vond dat zijn trappers een beetje een kraak geluid maakte, dus een fietsenmaker gezocht. In het Maison de Velo verhuren ze fietsen, verkopen fietsen, repareren fietsen en hebben ze een restaurant. Het was etenstijd dus niemand wilde helpen want het restaurant zat vol. Dan zelf maar een beetje olie gepakt. Resultaat: de trapper kraakt twee keer zo hard. Dan maar weer proberen de olie er af te halen.

Ook in Toulouse is Pierre-Paul Riquet, de man die het Canal du Midi maakte,  prominent aanwezig
Onder een bruggetje maakt Annemieke een flinke smak. Schrikken en een blauw been.
In Toulouse gaat het Canal du Midi over in het Canal de Garonne, dus die volgen we nu.
Om te voorkomen dat we weer moeilijk aan een slaapplaats konden komen belden we alvast wat hotels en boeken telefonisch een kamer in Girolles. Als we weer wegrijden blijk ik een lekke band te hebben ......
We pompen de band op, hij loopt maar heel langzaam leeg, dus we rijden door naar het hotel (ongeveer 10 km, vijf keertjes pompen).
De hoteleigenaar weet wel raad: de nachtportier (toevallig zijn vader) zal vannacht de band plakken. Geluk bij pech.

 

vijfde dag 16-3: naar Villefranche-de-Lauragais, 81 km

Vandaag staan we een uur eerder op want we willen wat meer kilometers maken. Het is wat vroeger in de ochtend echt nog koud, maar we schieten flink op. Na Castelnaudary (41 kilometer fietsen) staan er niet zo veel slaapplaatsen op ons lijstje, maar we wagen het er toch op om door te rijden.

 

CASTELNAUDARY ligt mooi aan een groot bassin van het Canal du Midi

Het fietspad wordt wel weer wat slechter en is plotseling met hekken helemaal afgesloten wegens werkzaamheden. Omdat het zondag is besluiten we door te rijden, er zal toch niet gewerkt worden


.
Weg afgesloten, behalve als je het hek een beetje weghaalt
Dat klopt. Langs stilstaande graag- en zaagmachines kunnen we toch zonder problemen doorrijden.
We volgen een bord naar Montferrand, maar merken dat dat dorp (zoals de naam al zegt) op een flinke heuvel ligt. Daar hebben we geen zin in, veel te vermoeiend om naar boven te fietsen. Terug naar het kanaal, waar het fietspad opeens van veel betere (asfalt!) kwaliteit wordt. Op weg naar het hotel Le Pilori in Avignonet. Maar jammer: het hotel is opgeheven. Er is niets anders in het dorp waar je kunt slapen. Dan maar weer 10 km verder naar Villefranche-de-Lauragais. Toevallig gaat het fietsen ook best lekker want het fietspad is een lekker asfaltpad. Het eerste hotel is gesloten op zondag. Het tweede hotel eigenlijk ook, maar we krijgen er (bij de bar) toch een kamer.  We eten erg lekker bij een Thai die uit Laos komt.
Dat waren dat 81 km op één dag! Een record!

Vanaf hier rijden we eindelijk op een écht fietspad

Vierde dag, 15-3: door pech maar 31 km tot Carcassonne

Na een heerlijk niet-Frans ontbijt worden we uitgezwaaid door de kasteelheer en -dame. Er staat een stevige wind, mij maakt dat niets uit met mijn motortje, maar voor Har is het zwaar. Toch gaan we vandaag 50 kilometer proberen te halen.

Het is vandaag niet zo'n mooi weer, geen zonnetje en veel tegenwind. Bij de Ecluse de Fresquel rusten we even uit. Omdat Har zijn fiets door de fietstassen al een paar keer van zijn standaard is gevallen zet hij hem in een fietsstandaard ..... maar een windvlaag blaast de fiets omver: en een slag in het wiel. Fietsen is niet meer mogelijk. Carcassonne is 3 kilometer verder. Lopen dus, op weg naar een fietsenmaker. De eerste fietsenmaker doet zijn best maar kan het wiel niet echt recht krijgen. Een grote fietsenwinkel buiten de stad kan er wel een nieuwe velg inzetten. We hoeven de tocht dus niet op te geven, maar het kost een hele middag, dus blijven we in Carcassonne in Hotel Astoria slapen. Vriendelijke mensen, maar hun 'comfort room' is wel erg basic.

derde dag, 14 maart. Naar Puicheric, 40 km

Na het ontbijt gaan we er weer voor, gisteren viel  de etappe vies tegen.
Veel omleidingen dus extra kilometers en vervelende paden nog niet bereden, of erg smal en te dicht bij het water. Het jaagpad dat we weer opgezocht hebben lijkt hier een stuk beter. Maar dat blijft helaas niet zo. We rijden door Homps, daar zijn we vorig jaar geweest en toen we daar het jaagpad langs het Canal zagen kregen we het idee om langs het Canal du Midi te gaan wandelen. Maar kort daarna kwamen er fietsplannen, dus nu fietsen we er.

 

Mooie oude brug van L'Argent Double'
We bestellen telefonisch een kamer in La Redorte. Als we bij de brug naar dat dorp aankomen fiets ik per ongeluk verder omdat ik niet weet dat ik er al ben. Har zit ver achter me dus die kan me pas vier kilometer verder vertellen dat ik te ver ben gereden. We besluiten door te rijden naar Puicheric, daar zijn ook slaapplaatsen. Deze keer in een kasteel uit 1700. Gedeeltelijk nog een bouwval, gedeeltelijk al mooi verbouwd.

 

De kasteelkamer

Tweede dag, 13 maart, naar Argeliers, 36 km

Snel na de start een verrassing: het Canal du Midi gaat via een grote aquaduct OVER de rivier de l'Orb heen. En wij dus ook op de fiets. Spectaculair!
over de rivier heen ....

We krijgen onze eerste omleiding want het jaagpad is afgesloten omdat er bomen gerooid worden vanwege de Platanenziekte. Dat gebeurt vandaag nog een paar keer. Steeds zijn er stukken van het jaagpad afgesloten. Er is ook nergens een Auberge of Brasserie open om eens lekker een kopje koffie te drinken (want zoals Har altijd zegt: ik rijdt op koffie). Door een nieuwe omleiding komen we op een bijna ontoegankelijk pad terecht. We moeten zelfs door een kleine bosbrand heen die de brandweer net zo'n beetje geblust heeft.
In Argeliers stoppen we ermee. We zijn moe genoeg. Er is een prachtige Chambre d'Hôte in een oude toren uit de 11e eeuw. Gelukkig wel mooi verbouwd en van alle gemakken voorzien.

"Onze slaapplaats: La Tour"

Eerste dag Canal du Midi!, naar Béziers, 55 km

Gisteren begonnen met onze eerste dag van onze fietstocht langs Canal du Midi.
Deze tocht gaat van de Middellandse Zee naar de Atlantische Oceaan,  ongeveer 575 kilometer,  ben benieuwd of dat lukt!
Vandaag in ieder geval ruim 55 kilometer gereden,  met ondersteuning,  maar voor mij een record!
We fietsen nu langs Canal du Midi en daarna Canal Garonne!
Prachtig fietsweer, langs het water dat erbij ligt als een spiegel, allemaal mooie oude sluizen.

We fietsen langs het jaagpad dat nogal hobbelig is, vol kuilen, takken en boomwortels.naar het plaatsje Agde waar een rommelmarkt was natuurlijk even er langs lopen daarna koffie gedronken op een zonnig terras.

Uiteindelijk aangekomen in Beziers onze eerste etappe plaats,  hotel geboekt en via een prachtig park die naar boven ging, Arnica gel gekocht voor mijn opgelopen blauwe plek en superlijm voor Har zijn fietsstandaard die onderweg los is geraakt.
Op een plein stond ook een standbeeld van Pierre-Paul Riquet, de man die op 14 oktober 1666, toestemming kreeg om met de bouw van de toenmalige Canal Royal (later Canal du Midi) te beginnen.
Ook een lekkere pizza gegeten bij Brasserie Le Cristal.
Daarna naar bed en morgen gezond weer op voor de volgende etappe!!

opnieuw bloggen

Na een uur uitproberen, opnieuw inloggen wachtwoorden veranderen, sms-jes van google is het eindelijk gelukt mijn blog op mijn tablet te installeren, met behulp van Wifi onderweg hoop ik jullie op de hoogte te kunnen houden van onze fietstocht langs het kanaal du Midi