Het domein van Bois-Seigneur-Isaac.

Vandaag gaan we met Michelle naar Waterloo.

Eens per jaar is er in het domein van het kasteel van Bois-Seigneur-Isaac een muziekspektakel dat heet Stemmen onder de sterren.
Het is een wandelconcert met zes verschillende koren of formaties.
Nu treden op; Het ensemble uit Rio BR6, The Voca People uit Israel, Carmina Slovenica, Vienna State Opera, Earth, Wind & Fire en The rubettes uit Engeland, zeer gevarieerd dus.
Het is sprookjesachtig met een verlicht Domein, als klapstuk vuurwerk.

Vorig jaar hebben wij er van genoten, benieuwd hoe Michelle het vind.

Dinsdag.

Het is dinsdag.

Dus dan wandelen Elly en ik altijd maar het regende dus.....niet gewacht op het plein maar meteen naar haar huis gegaan.
Aangebeld bij Elly, maar de deur werd niet opengedaan dus nog een keer gebeld en met de mobiele telefoon ook gebeld en ja hoor ze deed verrast open.
In plaats van wandelen gezellig koffie gedronken, en even bijgepraat.

Maar volgende week gaan we echt wandelen tenzij het natuurlijk regent.

Stephan 28 jaar

Stephan is jarig.

Stephan is vandaag 28 jaar geworden dus gaan we naar Etten-Leur om hem en Maartje te feliciteren en een feestje te vieren.

Gezellig met de hele familie Nieuwlaat, vrienden, vriendinnen en Michelle, ook Daniel belt ook nog even.

Aan het eind van de middag met Paula gebeld of ze morgenavond koffie mogen drinken?
Natuurlijk maar kom dan ook even eten.

Naar mama.

Na drie maanden afwezigheid naar Mama.

Ze moest even 'prakkizeren' wie ik was, drie maanden is natuurlijk wel heel erg lang.
Maar toen ik Annemieke zei begon ze wel te lachen.
De foto`s van Santino en Maximo aan haar laten zien en de kalender met een foto van Maximo opgehangen.

Daarna naar de markt om onze eerste haring van dit seizoen te eten, heerlijk, ook extra haringen gekocht om de moeder van Har mee te verrassen.
Om half zes nog even naar Mama om brood en aardbeien te geven, maar ze had al gegeten en ging al naar bed.
En wij gingen naar huis na een lange dag.

Thuis

Vannacht na een reis van ongeveer 24 uur om 01.00 uur thuis aangekomen. Wat lijkt dat huis opeens groot!

Maartje en Iris hadden gezorgd voor versiering vlaggetjes 'welkom thuis'en bloemen.

Gisteravond werden we door Maartje en Iris in Brussel opgehaald, wat fantastisch om ze weer te zien, dan merk je hoeveel je Maartje en natuurlijk ook Iris hebt gemist.
Op het vliegveld nog even een Westmalle gedronken en gauw Maartje naar huis gebracht.
Die plotseling onderweg een migraineaanval kreeg.

Stephan had bij hen thuis Hollandse kaas op een bordje op tafel staan.
Lekker weer Hollandse kaas, dat is wel wat anders dan die Colombiaanse kaas, die heeft namelijk helemaal geen smaak.

Naar huis.

We gaan naar huis.

Vanavond vertrekken wij weer naar Nederland naar onze 2 meisjes, ik heb ze wel erg gemist.

Eerst nog even naar de kapper en naar de nailstyliste dan gaan we voor de laatste keer met z`n allen lunchen bij Crepes en Waffles.
We nemen een panne cook. Dat is dus geen pannenkoek, maar een uitgehold rond wit brood met een vulling naar keuze, Paola neemt een crepe.



Daarna ga ik de koffers pakken, het is een heel werk om alles wat je de afgelopen drie maanden hebt verzameld en gekocht in de koffers te krijgen.
Om 17.00 uur vertrekken we naar het vliegveld.
Op het vliegveld eten we nog een hamburger bij Corral, het blijkt een enorme hamburger te zijn, Amerikaans formaat.
Ik neem een Mexicaanse hamburger, heerlijk met avocado.

We hebben het allemaal moeilijk want we weten dat we elkaar heel lang niet zullen zien.
Voor Maximo hebben we Har nog een afscheidskado, en funvliegtuigje met afstandsbediening, hij vindt het gelijk fantastisch, en laat hem taxien op de vloer van het vliegveld.
En dan gaan we, we horen Maximo door de glazen wanden nog lang roepen Oma, Opa, ons hart breekt.

In bad

Nadat we Santino in bad hebben gedaan, gaan Paola en ik om half negen eerst naar het Rode Kruis.

Voor de vierde injectie tegen hondsdolheid, de laatste moet in Nederland gegeven worden.

Om tien uur heeft Paola een afspraak voor een controle bij de dokter voor Santino.
De dokter is erg tevreden over Santino, hij weegt 4060 gram en is 52 centimeter lang.




Om twaalf uur gaan we naar Chapinero.
Daniel is in zijn hostel aan het verbouwen dus gaan we daar even kijken.
Er is een kleine kamer verbouwd die kan nu ook verhuurd worden.

Dan weer naar huis.

Vliegerdag.

Vandaag is het vliegerdag.

Overal langs de septima(rondweg), kun je vliegers kopen in alle soorten en maten.
Dus gaan we met Maximo ook vliegeren in het park.
Hij vindt het fantastisch dat de vlieger zo hoog gaat en rent alle kanten op.

Omdat we dinsdag vertrekken kregen we van Paola en Daniel een afscheidsetentje.
We gaan naar Cafe Renault, een luxe restaurant, waar ze onder andere Italiaans Spaans en Japans eten serveren, wij nemen natuurlijk Sushi, Paola en Maximo tapas, heerlijk.



Aan het eind van de dag komt Sander koken als afscheid.
Hij maakt een garnalenschotel met Colombiaanse wijn.
Het is een fles witte wijn uit villa de leyva.



De Colombiaanse wijn smaakt naar een sherry, dus in de garnalenschotel kan dat uitstekend.

Vier jaar

Vier jaar.

Vandaag is het zover Maximo is vier jaar geworden.
Om zeven uur werden we wakker gemaakt met een Jip en Janneke toeter door Maximo.
Hij vindt dat we er maar uit moeten.



Maximo beseft niet echt dat hij vandaag echt jarig is, zijn verjaardag is al op school gevierd.
Maar in de loop van de dag als hij allemaal kado`s krijgt, en er voor hem wordt gezongen komt dat wel.



En oma heeft ook nog een soesjestaart gebakken voor zijn verjaardag, met chocolade en een extra fiestaversiering daar houdt hij van, maar Maximo vindt soesjes maken leuk, maar opeten niet.



Maar het is wel geweldig leuk dat er vuurwerk op de taart zit.



In de loop van de dag wordt hij toch wat koortsig, dan maar even naar bed voor de visite komt.

Bij de visite vallen de soesjes gelukkig erg in de smaak.
Daarna ook nog voor 9 personen spaghetti met champignonroomsaus gemaakt, dit is Maximo zijn lievelings eten, behalve natuurlijk een kaasburger bij McDonalds.
Ook Marianna, zijn vriendinnetje vindt het erg lekker.

Op 7 augustus wordt in Colombia gevierd dat het land bevrijd werd.
Ook wordt vandaag de nieuwe president, Juan Manuel Santos geinstalleerd hij is de 59ste president, de broer van zijn abuela(opa) werd in 1938 al de 38e president, dus het zit wel in de familie.
Het Alvaro Uribe tijdperk is voorbij, maar iedereen denkt aan hem met grote dankbaarheid, door het hele land zie je de mededeling, Muchos Gracias Presidente Uribe.

Ook de Exito, een grote supermarktketen, vierde zijn verjaardag.
Toen we vanochtend boodschappen deden bij Exito, een grote supermarkt, stond er een grote lange tafel met een enorme lange taart, of we een stukje wilden, natuurlijk wilden we dat.

Dit is wel een heel bijzondere en feestelijke dag.

Drie maanden

Santino is vandaag drie maanden, een lief manneke en helemaal gezond.



Ook Bogota viert feest, de stad bestaat vandaag 472 jaar.
Colombianen houden van feestvieren, vandaag viert Bogota zijn 472 jarig bestaan en dat wordt gevierd met een groot concert in het grootste parque Simon Bolivar.
Ook wordt er uitbundig gevlagd.

Wij wandelen naar het winkelcentrum Unicentro, voor een paar witgouden oorringen.
Als we daar net rondwandelen worden we door de school van Maximo gebeld, hij heeft verhoging 38 graden, dus gaan we hem meteen ophalen.
Gisteren zijn verjaardag op school gevierd, dus waarschijnlijk teveel emoties.
Lekker naar bed en uitrusten, want morgen is het weer heel spannend, want dan is hij echt jarig.

Aan het eind van de middag slagen wij alsnog voor de oorringen in winkelcentrum Palatino.

s`Avonds eten we een leuk mini-chocoladetaartje voor het 'jarige' minimensje.


en daarna versieren we alvast de kamer met Jip en Janneke.
Ook moeten er nog ongeveer 40 soesjes gemaakt worden.

Diego

Vandaag viert Maximo zijn verjaardag op zijn Jardin Infantil (school).

Het gaat een heel feest worden, Maximo verkleed als Diego, taart met Diego en als verrassing komt de echte Diego op bezoek.
Diego is een tekenfilm figuurtje die samen met Dora allemaal avonturen beleeft.
Om negen uur waren we op school om alle versieringen op te hangen ballonnen en slingers stoeltjes neer te zetten ongeveer 30 stuks.
Er zijn drie mensen ingehuurd die een voorstelling geven van drie kwartier en daarna worden er foto`s met alle kinderen gemaakt.
Het was een grote verrassing voor de kinderen dat de echte Diego ineens voor hun neus stond.



Het werd een ongelofelijk feest met Maximo in het middelpunt van de belangstelling dat vindt hij wel wat.



Alle kinderen zongen en klapten mee.
Ook de prachtige Diegotaart viel in de smaak.



Het was een heel erg geslaagd feest, nu zaterdag nog.
Dan is Maximo echt jarig, en dan staat de dag in het teken van Jip en Janneke

Mercado Paloquemao

Naar de grootste markt van Bogota gegaan.

Bij Carrera 27-Calle 22 is de grootste bloemen, fruit, groente, vlees en gevogelte markt van Bogota: Paloquemao.
Een groot aantal kramen met bloemen, vooral prachtige rozen met lange rechte stelen in vele kleuren.
Colombia is beroemd voor zijn mooie rozen.
Maar ook felgekleurde, geverfde, crysanten, die nemen we mee voor Paola en Sandra.



De fruit uitstalling is een lust voor het oog, enorme bossen druiven,




een hele bijzondere uitstalling van bananen,




en natuurlijk veel vruchten die wij helemaal niet kennen.



Ook vinden we bananenbladeren, hier kan je o.a. tamales in klaarmaken, die nemen we mee om het thuisfront mee te verrassen, het recept heb ik gekregen in San Gil.

Ook levende kippen, eieren, en zelfs losse eidooiers worden hier verkocht.

De taxirit van een uur was het meer dan waard.
Dan even koffie drinken bij Juan Valdez, op het terras in de zon heerlijk.

Vanavond nog een keer proberen soesjes te maken.

En ja hoor het lukt, iets meer meel, iets meer ei, vrijdag maak ik er meer voor op Maximo zijn verjaardagsfeestje.

Soesjes maken

Ik ga voor Maximo zijn verjaardag soesjes maken.

Maar eerst ga ik proefbakken, want alles is anders in Colombia, geen weegschaal (geleend bij Holly), geen mixer, ander meel en een andere oven.
Voor de mixer zorgt Paola die heeft er gauw een gekocht.
Ik heb het vandaag vier keer geprobeerd maar ze rijzen niet of worden te hard.
Ook de slagroom is hier anders, het word niet stevig maar blijft yoghurt, en de mixer begint te stinken, die werkt dus ook niet zoals het hoort.
Maximo vindt het fantastische om met de mixer te werken.
Dan maar een bus geklopte slagroom gekocht.
De soesjes die te hard zijn worden worden door Har en Maximo gevuld met de slagroom uit de spuitbus en na even staan begint die slagroom terug te lopen, ook niet goed dus.
Als we uiteindelijk Maximo een soesje geven zegt hij hartelijk: nee dank je wel.
Daar doe je het dan voor.



Ik heb er voor vandaag schoon genoeg van, ga het woensdag nog wel eens proberen

Tren Turistico

Met de trein mee.

Elke zondag rijdt er in Bogota een toeristische stoomtrein. Vandaag gaan we mee.



Om half tien vertrekt hij bij station Usaquen, en gaat dan naar Zipaquira waar we uitstappen.
Hier heb je twee opties; een georganiseerde wandeling door het kleine Zipaquira, of je kan van hier met de bus naar de zoutkathedraal en terug naar Cajica.
Wij besluiten met elkaar de wandeling te doen en de zoutkathedraal voor een volgende keer te bewaren.
Zipaquira is een mooi oud plaatsje met een prachtig plein.


Zipaquira

Daarna gaan we naar Cajica waar we twee uur doorbrengen om het plaatsje te bekijken en te lunchen, aangezien het begint te regenen zoeken we eerst een restaurant.
Iedereen vliegt bij de eerste restaurantje naar binnen, wij zoeken nog wat verder en vinden een leuk Italiaans restaurant, La fontana de la Capella.
Wij zijn de eerste gasten maar in een mum van tijd zit ook dit restaurant vol.
Daniel en Paola nemen een Parilla, een gemengde gebarbequede vleesschotel, Har kiest voor Marimont, spaghetti met zeevruchten, en ik neem Carbonara met spaghetti waarvan Maximo ook smulde.
Ondertussen was het opgehouden met zachtjes regenen het goot pijpenstelen.
Dus eerst nog even een capucino en dan weer snel naar de trein.




Om half vijf waren we weer in het station Usaquen.

Weer in Bogota

Weer naar Bogota.

Het einde van onze korte tussendoorvakantie.
Koffers pakken, ontbijten en dan naar het vliegveld.

Terwijl we lekker zaten te ontbijten op een terrasje tegenover ons appartement begon het te regenen. En het bleef maar regenen, het werd een enorme tropische regenbui, de straten stroomden over.
Na een tweede kopje koffie en ruim een uur wachten het er toch maar op gewaagd om naar de overkant te komen, Har schoenen en sokken uit, broek oprollen en lopen maar.
Er stond zeker 15 cm water op de straat, gelukkig was het water lekker warm.
De regen stopte gelukkig voordat we een taxi nodig hadden om naar het vliegveld te gaan, want als het regent zitten alle taxis vol.
De taxi moest zich in sommige straten door 15 - 20 cm water worstelen. Rondom het centrum van Cartagena stonden alle straten nog blank.

Op het vliegveld hadden alle vliegtuigen vertraging, maar wonderlijk genoeg vertrok ons vliegtuig gewoon op tijd.
In Bogota in de taxi vanaf het vliegveld naar het appartement kregen we weer een enorme hoosbui over ons heen. Ook hier stonden de straten in kore tijd blank en moest de taxi soms door kleine riviertjes rijden.
Toen ik Daniel belde om te zeggen dat we weer, thuis waren vertelde hij dat ze in een winkelcentrum zaten te wachten en dat ze geen taxi konden krijgen om naar huis te gaan door het slechte weer....

Arabisch

Gisteren lekker genoten van de zon.

s,Avonds gegeten bij, 'La olla de Cartagena'. Een arabische restaurant.
Wij dachten dat we in een buitentuin konden eten maar het was een overdekte binnentuin.
Wel veel planten en stromende beekjes maar niet erg Arabisch ingericht, misschien Colombiaans Arabisch.
De keuze op de kaart was Arabisch of Internationaal, wij wilde natuurlijk Arabisch.
Har nam een Arabische plato mixto, een schotel met een soort Kebab, gekruid vlees, een gefrituurde en gevulde bal gehakt, witte kool rolletjes gevuld met pittige gehakt en salade.
Mijn keuze was minder geslaagd, ik bestelde Rellenos, gevulde witte kool rolletjes, nou dat was het enige wat ik kreeg,een stuk of twintig van die gevulde rolletjes op een bord, zonder salade, saus, aardappel of wat dan ook. lekker maar saai.
Toen we naar huis liepen begon het zachtjes te regenen, toch nog even naar het terrasje van Juan Valdez voor een lekker kopje Cappucino.
s,Nachts werd ik wakker omdat het enorm hard onweerde en regende, even op ons terras gaan kijken. De straten stonden blank van de hoeveelheid regen die al gevallen was, toch maar weer lekker naar bed en doorslapen.

Mistral

Vroeg opstaan.

We gaan vandaag kijken naar het appartement (in aanbouw) dat Daniel en Paola hebben gekocht in Cartagena Norte.
We besluiten zoveel mogelijk langs het strand er naar toe te lopen.
Maar het is een flinke wandeling, en het blijkt vroeg in de morgen al bloedheet te zijn. Bij het oude centrum aangekomen hadden we echt al wel koffie nodig.
Daarna liepen we langs de markt altijd leuk om te zien, waar ik nog een paar teenslippers heb gekocht. Ondertussen was het zo warm, 31 graden, dat we voor het laatste stuk toch maar een taxi nemen.

Het gebouw Mistral is nog volop in aanbouw, omdat we met de taxi aankwamen en meteen foto's gingen nemen kwam Laura de verkoopster gelijk naar ons toe.
Toen we vertelden dat onze zoon en schoondochter een appartement gekocht hadden en we even kwamen kijken, vroeg ze onze naam en ja hoor ze kende Daniel en Paola gelijk.
We mochten het bouwterrein op om foto`s te maken, heel aardig.


De bouw van appartementen Mistral, vanaf het strand

Het is nog een betonnen skelet, maar de brochure ziet er veelbelovend uit.
Het is een prachtig appartement, met ramen tot de grond dus, een prachtig uitzicht op een breed strand en een eigen zwembad
Naast een heel groot winkelcentrum (dat nog gebouwd moet worden).

Daarna zijn we teruggelopen langs het strand na ongeveer een uur even een pauze, daarna langs het oude centrum van Cartagena met zijn mooie koloniale huizen.
We zijn er gaan lunchen bij een piepklein Japans restaurantje, Tabetai, met vier tafeltjes, voor heerlijke sushi`s, gevonden via internet, een heerlijke keuze.
Weer met de taxi terug naar ons appartement in Bocagrande, na eerst nog een lekker ijsje te hebben gegeten (het is 32 graden) toen naar het appartement.

Na een avondwandeling (en natuurlijk koffie bij Juan Valdez) gegeten bij Crêpes en Waffles een restaurantketen dat gerund wordt door alleen maar vrouwen.
Het restaurant is in een prachtig huis met en heel mooie tuin, je loopt vanuit het huis over een bruggetje naar een prachtig terras in die tuin.
Har een echte Bretonse crêpe met Seranoham en ik een Mediterraanse salade. Een heerlijke afsluiting van onze dag.

Zon, zwembad, strand

Na een lekker ontbijtje.

Een broodje met kip en een cappuccino, naar het zwembad van het hotel.
s`Middags naar het strand, een strandtentje en twee stoelen gehuurd.


Je kan op het strand ook heerlijk eten,er lopen de hele tijd verkopers langs van shirts tot shorts, van zwembanden tot kettingetjes, maar ook drankjes, vers fruit en verse vis.
Dus als lunch namen wij verse gefrituurde vis met yucca, een heerlijk dik stuk gefrituurde verse vis, met een aguila biertje, dat ging er in als koek.

Na een middagdutje gingen we naar een typisch antioquena restaurant.
Antioquia, dat is een provincie van Colombia, regio Medellin.
Har nam vis en ik kip met criollasaus nou het was niet om naar huis te schrijven, volgens Har kwam de vis uit de diepvries er zat weinig smaak aan, in mijn saus zaten veel te veel uien.
Maar de koffie bij Juan (Valdez) was wel weer heerlijk.
In de zachte warme regen liepen we terug naar ons appartement.

Cartagena

Gisteren zijn we naar Cartagena gegaan.

We gaan er een paar dagen tussen uit, even van de zon genieten.
Na s`morgens met Paola naar het rode kruis te zijn gegaan voor mijn tweede injectie tegen hondsdolheid, eerst nog even een pizza gegeten bij Archie's en dan in de middag vanuit een regenachtig Bogota naar warm Cartagena.
Om het wachten te bekorten op het vliegveld nog een echt Bogotaans biertje gedronken bij de Bogota Beer Company.



We kwamen om half zeven in Cartagena aan, het is gelijk heerlijk warm.

Nadat we ons in het appartement geinstalleerd hebben, lekker even door Bocagrande gelopen en op een terras een ijskoud biertje (aguila) gedronken en een portie ravioli gegeten, echt vakantie.

Parque Uno

Naar het parque uno.

Daniel en Paola gaan vaak met Maximo naar een speelplaatsje. Daarvan zijn er heel wat in Bogota, dus je kunt afwisselen.
Het hele gezin komt ons ophalen om naar het park te gaan. Vlak bij ons appartement is een speelplaats die wat uitgebreider is dan de rest. Maximo noemt dat nu Parque Uno. Het staat kennelijk op de eerste plaats van zijn speelplaatsjes.

Het staat vol met speelwerktuigen en er is ook een rijbaantje voor de kinderen om te fietsen en aangezien het cyclovia is heeft hij zijn fiets bij zich.
Toen hij uitgefietst was als verassing naar McDonalds.

Daniel en Paola moeten daarna onverwacht naar het hostal in Chapinero dus Oma en Opa mochten oppassen op de twee kleinkinderen.
Samen met Maximo gevulde eieren gemaakt en voor het avondeten gezorgd, brocolli, sperciebonen en schnitsels met een heerlijk bruin stokbroodje.

Alimentarte

Eens per jaar is de Alimentarte in Bogota.

Dat is een park vol met eetstandjes van producten uit alle delen van Colombia.
Met gezellige terrasjes, het zonnetje schijnt dus dan kan het al niet meer stuk.
Bij alle eetkraampjes kan je met een etencheque een bordje eten proeven.


zoals: gebraden en gevulde varkentjes
In Socorro wilde we cabro eten, dat is geitenvlees maar dat was niet leverbaar, hier hadden ze het wel, dus namen we dat. Het is lekker stevig vlees met een verfijnde smaak, heerlijk.


een flinke geitenbout ....
Dus zo doen we dan ook een ceviche, dat is een heerlijke garnalencocktail, rauwe garnalen gegaard in gekruide azijn.
En verder nog rundvlees uit los Llanos, een prachtig stuk het leek wel biefstuk op een speciale manier gemarineerd en gebarbequed, heerlijk.


Bijna al het vlees gaat in Colombia op de barbecue
Dit is wel een eetparadijs verschrikkelijk veel verschillende postres (toetjes)en dan ook nog volop Colombiaanse muziek.


Na het bezoek aan de Alimentarte gingen we naar een terrasje en toen we weer opstapten kwam ik zonder het te merken in een roedel honden terecht,
dat noemen ze hier de honden uitlaat ze lopen wel met tien of meer honden.
Een hond schrok waarschijnlijk van me en beet me, gelukkig in mijn spijkerbroek maar ik heb wel een wondje ter grootte van een dubbeltje.
Een hondenbeet, dan kun je maar beter even naar de dokter, zeker in Colombia.
En ja hoor na 3 uur wachten, op de dokter bij de spoedafdeling van het rode kruis, op zijn voorschrift, een tetanusprik en de eerste van vijf injecties tegen hondsdolheid.

zo eindigt de dag dus met een bezoek een de eerstehulppost van het Rode Kruis

Weekendje weg

De afgelopen dagen zijn we lekker een lang weekend uit geweest.
Geen internet daarom nu een lang verslag van de afgelopen dagen.

ZATERDAG

Het hostel, Refugio del Raizal Hostal, waar we terecht zijn gekomen ziet er leuk uit, en heeft een terras met zicht op een lekkere wilde tuin, met bananen en guave en mangobomen en kippen, en grenst aan de Rio Fonce, met uitzicht op de bergen, heel erg mooi.
Hier kregen we een lekker ontbijtje, verse fruitsalade, broodjes met huevos pericos (ei met tomaat en ui) en tinto campesino (zwarte boerenkoffie).

Dan even San Gil ontdekken, een leuk druk stadje met een grote overdekte markt, je kijkt je ogen uit zoveel soorten groente en fruit die ik nog nooit eerder gezien heb.



De stad ligt tegen de bergen dus behoorlijk klimmen.
Boven in de stad zagen we een leuk restaurantje dus wij de trappen op.



We bestelden forel met yucca en een Aguila (Colombiaans Bier) dat doet een mens goed bij deze warmte.

Daarna naar het parque Gallineral, een park met bomen met baarden die speciaal in deze streek, Santander voorkomen.
Maar het was te laat om er in te komen.
Wij hebben het park een paar jaar geleden al bezocht maar Isabelle en Sander niet dus die bewaren dat voor een volgend bezoek.

s.Avonds eten bij de plaatselijke chinees die ons voor dat we naar ons hostal terugkeerden een fles chinese aquardiente verkocht die Har en Sander behoorlijk raakten onder een spelletje mens erger je niet, die Har won.

ZONDAG

In Santander is het op zondagochtend gebruikelijk om Tamal of Ayaca te eten, dat is in een bananenblad gekookte rijst, (tamal) met groente en vlees of kip, of in een bananenblad gekookte maismeel, (ayaca) met groente vlees of kip.
Catalina (de eigenares van het hostal) vroeg of we het wilden proberen, als we het niet lekker vonden was dat geen bezwaar, dan kregen we gewoon een ander ontbijt, natuurlijk wilden we dat.


ontbijt met Tamal en Ayaca

Het was heel bijzonder en lekker. En dan hadden we nog koffie en vers fruit toe.

Daarna gingen we met de bus naar Barichara, een reisje van drie kwartier, het dorpje is uitgeroepen tot het mooiste dorp van Colombia.



Het is een heel mooi dorp met witte huizen de luiken en deuren in het groen, en in de zonnige straten hangen overal de Colombiaanse vlaggen wat een prachtig gezicht is.

De lunch genuttigd in restaurante Color de Hormiga, op aanraden van Catalina, de eigenaresse van ons hostal.
Een restaurant half in de open lucht wel een dak maar geen ramen.
Color de Hormiga betekend; de kleuren van de mieren, en het restaurant is gespecialiseerd in het bereiden van de grote rode mier, wat een beroemde regionale delicatesse is.



Dat wilden we wel graag proeven, dus nam ik filet mignon met mierensaus, de saus had een soort zoete notensmaak, heel bijzonder.
Har nam kip met mierensaus, maar hij vond mijn keuze lekkerder.
Goed idee van Catalina om dit restaurant aan te raden.

Na het eten gingen we kijken naar een groot pand die Isabelle en Sander eventueel willen kopen, om een hostal van te maken.
Een prachtig pand met een leuk binnenplaatsje, maar wel naast een dagmarkt die s,morgens om 4 uur begint, dus besluit Sander in de loop van de week een nachtje te blijven slapen om te kijken of er veel overlast is.

Ondertussen was het vijf uur, het werd tijd om onze geplande wandeling te maken, die tussen de anderhalf en twee uur zou duren.
Het was een natuurwandeling via een pad door de bossen die belegd is met rotsstenen, van Barichara naar Guane, een klein dorpje, waar de laatste indianen van Colombia gewoond hebben.
Daar is ook een klein museum voor opgericht.




De wandeling was mooi maar zwaar en in de loop van de wandeling begon het donkerder en donkerder te worden.
Maar gelukkig had ik van La Vega geleerd een telefoon mee te nemen, want daar zit ook een lichtje in, als een schijnwerper, die ons de weg liet zien in het pikkedonker.
Het was een spannende en avontuurlijke wandeling die eindigde op het gezellige plein in Guane.

Daar leek het feest, muziek, veel mensen die gezellig met elkaar stonden te praten en wat dronken.
Wij kochten ook een biertje, en proefden de lokale Sabajon, die gemaakt wordt van eieren, geitenmelk en aquardiente, een soort Colombiaanse jenever.
Die beviel ons wel dus kochten we ieder een fles, om in het hostal wat te drinken te hebben.

Maar hoe kwamen we daar, de bus reed niet meer, een taxi was er niet, dus aan wat mensen gevraagd of iemand ons naar San Gil kon brengen.
En ja hoor, een aardige meneer wilde ons wel brengen, een rit van een uur heen en hij een uur terug, voor 45.000 pesos ongeveer 22 euro.

Op het terras gingen de twee flessen Sabajon snel op.
Een mooi eind van een bijzonder mooie dag.

MAANDAG.

Van de chauffeur van gisteren hoorden we dat Socorro een mooie plaats was dus die gingen we vandaag bezoeken.
Het was heerlijk weer, maar het plaatsje viel wat tegen.
Het grote plein was mooi, maar de kerk had belachelijk moderne deuren geen gezicht.
Maar we waren ook wel op het verkeerde uur, tussen de middag, dan zijn alle winkels dicht en is iedereen aan het lunchen.




Dus eerst maar koffie en dan naar boven, naar het klooster, ook dicht.

Op aanraden van de plaatselijke VVV mevrouw nog even een restaurant bezocht waar we geitenvlees zouden eten.
Helaas, dat hadden ze niet.
Dus werd het gamba,s als voorgerecht en een parillade als hoofdgerecht.

Daarna terug naar San Gil om daar s,avonds te dineren in een restaurant dat we al eens gezien hadden.
Isabelle en ik namen een heerlijke salade, Har mexicaanse taco,s die ook heel lekker waren, en Sander een brochette met friet die ook goed smaakte.
Dit restaurant, Ribs place is een aanrader.

Terug gelijk naar bed, want de volgende morgen vroeg op om naar de Cascades te gaan.

DINSDAG.

20 juli 2010 Colombia is 200 jaar onafhankelijk van Spanje dus dat moet gevierd worden.
Het begon op 6 juli al toen werd de provincie Santander al onafhankelijk en vandaag wordt het gevierd in heel Colombia, iedereen vlagt.
Met overal militaire parades en muziekconcerten en natuurlijk vuurwerk aan het eind van de dag.

Wij staan vandaag vroeg op, koffers pakken en met de bus naar de Cascades van Juan Curi. Eerst ongeveer 30 minuten met de bus om er te komen.


In de verte de waterval

Daarna een wandeling van drie kwartier naar boven en ook weer terug.
Het is heel warm en de grond en stenen zijn erg glibberig.



Maar de beloning de prachtige cascades zijn indrukwekkend.
Wat een enorme kracht heeft water, zoveel en zo helder.
Beneden ons eerst even afgespoeld en toen een heerlijk koud biertje.

Bij de chinees een maaltijd besteld, die over dertig minuten klaar zou staan, want we moesten weer met de bus naar huis.
Na een rit van zeven en een half uur waren we weer veilig thuis.

Wat een heerlijke onderbreking van het regenachtige Bogota, daar word je toch wel een beetje depressief van, ik kan er weer tegen.

Naar San Gil

Vanochtend zijn we naar de Feria de las Colonias geweest.

Dat is een soort huishoudbeurs waar alle provincies van Colombia verkoopstands hebben. Ook het leger trouwens.
Ze laten je daar kennismaken met hun streekprodukten en de toeristisch mogelijkheden van hun streek.Ook kun je lekkernijen proeven, net zoals bij ons de huishoudbeurs.
o.a waren er handgemaakte hoeden, dus heb ik een Colombiaanse hoed gekocht om me tijdens het wandelen tegen de warmte te beschermen.


Vanavond naar San Gil.

We gaan samen met Isabelle en Sander een lang weekend weg.

Om half acht vanavond vertrokken we met de bus naar San Gil, daar hebben we een hostal voor vier nachten besproken.
Bij de ticket van de bus kregen we ook een pakketje, een sapje en een pakje koekjes voor onderweg, heel attent.
Zelf hadden we ook drinken, belegde broodjes en chips meegenomen, dus we konden er voorlopig tegen. De bustocht duurt ongeveer zes uur, dus we hebben wel wat nodig.
Har had zijn ipod meegenomen handig hoor, ik was die natuurlijk vergeten dus deelde we samen de koptelefoon.
Half luisteren, half slapen om 01.00 uur arriveerde we in San Gil, toen nog even de taxi naar ons hostal.

We werden hartelijk ontvangen met de vraag of we nog iets wilde gebruiken maar nee wij wilden liever gewoon naar bed.

Morgen zien we wel weer.

Rolschaatsen

Maximo heeft een ontsteking aan zijn ogen.

En aangezien dit besmettelijk is gaat hij vandaag niet naar school, en aangezien Paola en Daniel met Santino voor controle naar de oogarts moesten werden we vroeg gebeld of Oma en Opa op Maximo wilde passen, natuurlijk doen we dat.
Het zonnetje scheen, dus lekker met Maximo naar het park met zijn rolschaatsen.



Na het spelen naar Baskins en Robbins, voor ons een lekker ijsje en voor Maximo een Donut Chocolate Fiesta donut, dat is een chocolade donut met gekleurde hagelslag.

Om te lunchen gingen we met de hele familie naar, Toro een barbeque restaurant met heerlijk zacht vlees.
Toen moest Maximo naar bed en wij gingen weer naar ons optrekje.

Inhuldiging

Gisteren op Santino gepast.

Daniel en Paola verraste Maximo, ze gingen naar de bioscoop om te kijken naar de nieuwste film van Shrek.
Santino wilde niet slapen dus zijn we met hem wezen wandelen en daarna bij Juan Valdez heerlijk op het terras in de zon cappucino gedronken met een 'palito de queso'(een soort kaasbroodje).

s,Avonds verraste ik Paola met het avondeten, aardappelpuree en bloemkool met tonijn, dat vind ze zo lekker.
De rest van de familie trouwens ook, behalve Maximo, maar die at deze keer toch zijn bordje lekker leeg.

Vandaag de inhuldiging van het Nederlands elftal in Amsterdam op de Nederlandse zender BVN gezien, wat een feest.

De finale

Vandaag is het dus zover.

De finale WK voetbal, Nederland tegen Spanje.
We gaan kijken op Parque Noventytres, want daar staat een groot scherm.

De bedoeling is om in een Japans restaurant op het park nog wat te gaan eten, dus we gaan er al vroeg naar toe en merken dan dat het er al flink druk is.
Eerst drinken we nog een cappucino bij OMA.
Oma is in Colombia een bekend koffiemerk.
Het wordt steeds drukker op het park.
Tussen de Colombianen, die allemaal voor Spanje zijn, kleurt het toch ook al lekker oranje.

Om niet al te ver achteraan te hoeven staan blijven we op het park, het eten schiet er bij in.
De wedstrijd zelf hebben jullie natuurlijk allemaal gezien, dus daar hoef ik niets over te vertellen.
De stemming is geweldig, midden in Bogota lijkt het wel een mini-museumplein.
De Oranje fans zijn in de minderheid (ik schat 200 van de 4000 mensen) maar maken wel het meeste lawaai.


In de pauze is er nog vreugde,
Tijdens de pauze snel even een pilsje gedronken op een terrasje, want op straat drinken is verboden in Colombia.
Ook tijdens deze wedstrijd. Regelmatig wordt er door de politie en beveiligingsmensen drank in beslag genomen.
Ik moet er zelf ook aan geloven, want omdat ik mijn bier niet zo snel opgedronken krijg neem ik mijn halfvolle glas mee naar het park, maar moet het al snel leeggooien.

Na de pauze kan ik geen plekje vinden waar ik het echt goed kan zien en het begint ook een beetje te regenen, dus ga ik samen met Laura in een bar kijken, met TVscherm een een klein legioen Spanje en Nederlandse fans.
Helaas, de Spaanse fans kunnnen ons uitlachen als Spanje in de laatste minuten van de verlenging toch het winnende doelpunt scored!
Jammer, het wereldkampoenschap gaat onze neus voorbij.


Na afloop traantjes in de bar

We blijven nog wat nadrinken in de bar en worden dan door Peter en Laura uitgenodigd om bij hen thuis nog wat uit te huilen, te drinken en wat pizza te eten.
Onderweg toeterende Spanje fans.
Colombia viert een beetje feest omdat Spanje gewonnen heeft. Maar toch laten ze ook wel merken dat ze ontzag hebben voor 'ons' Nederlandse elftal.

Toch heel bijzonder om in Bogota het WK te vieren, ik heb genoten.

Gewoon thuis

Vandaag lekker een dagje thuis. Een beetje uitgeslapen,
Eindelijk stond de zon ook eens op het terras dus gelijk in de zon, heerlijk even bakken.

Aan het eind van de middag met Paola naar de nagelstudio om onze nagels extra oranje laten lakken, alles voor de finale morgen.

Toen Har gebeld om met zijn allen uit eten te gaan. Deze keer in het winkelcentrum Palatino. Wij bestelden gefrituurde Calamares, heerlijk met knoflooksaus, gefrituurde yuccafingers en een salade.
Tot slot nog even naar een oranje shirt voor Daniel gezocht, maar alle oranje spullen zijn langzamerhand uitverkocht, dus dat lukte niet.

Inkopen in Santa Fe

Met de familie naar Santa Fe.

Een mooi winkelcentrum, om bij Falabella een spijkerbroek te kopen.Alles is r momenteel volop in de uitverkoop, maar de spijkerbroek die goed paste was helaas niet in de uitverkoop. Maar dan valt de prijs toch nog wel mee.
Verder overal kijken voor Oranje spullen voor de finale morgen.
Bij de eerste winkel was het meteen raak: een prachtige oranje roos voor in je haar. een kado van Paola.
In een sportwinkel vond ik nog een paar mooie oranje All Stars gymschoenen, met bruin en groen.

In Santa Fee is ook een groot eetplein, en ook hier was een Japans Sushi restaurantje, dus weer lekker Sushi gegeten.

Visum

Santino moest weer eens naar de dokter voor controle.

En dat was niet zo maar een controle hij kreeg drie injecties en twee drankjes ach arme baby, dus de hele dag was hij niet zo lekker.
Lekker verwend met eten en aandacht.

Vandaag ons visum verlengd.

Als je Colombia binnenkomt krijg je een visum voor 60 dagen.
Omdat we deze keer langer blijven moeten de visum verlengd worden en dat blijkt heel wat moeilijker te gaan.

Vorige week zijn we al begonnen: naar de douane, in het centrum van Bogota.
In een lange rij staan om een leeg formulier te krijgen dat je in moet vullen.
Dan naar een bank om de kosten te betalen.
Naar een fotokopieerwinkel om de vliegtickets te kopieren en dan nog een pasfoto met een blauw achtergrond te laten maken (maar dat kan gewoon op de stoep voor het kantoor van de douane).
Dan weer in de rij staan en helaas: een tegenvaller.
Je mag je visum maar verlengen drie dagen voordat hij vervalt.
Dus Annemieke moet een week later terugkomen en Har over drie weken.

Goed, dus vandaag weer naar de douane.
Weer in de lange rij staan, en brutaalweg beide visumaanvragen afgegeven.
Die worden nu gewoon aangenomen, ja dat weet je maar nooit in Colombia.
Maar, ze worden nog gecontroleerd dus wacht maar af.
Plaatsnemen in de wachtkamer.
Dan wordt Annemieke opgeroepen: vingerafdrukken nemen (twee keer van alle vingers) en .... er wordt een foto gemaakt!
Waar was onze pasfoto dan voor?
Weer in de wachtkamer en gelukkig dan mag ook Har zijn vingerafdrukken gaan geven ......
Weer in de wachtkamer, en uiteindelijk: het visum.
Dat gewoon een nieuw stempel in het paspoort blijkt te zijn!
Nu mogen we dus lang genoeg blijven.



In de middag wint Spanje 1-0 van Duitsland. Dus zondag speelt Nederland de finale van het wereldkampioenschap tegen Spanje!

Duitsland is in rouw.

Santino twee maanden en voetbal

Vandaag is Santino twee maanden oud.

Dus weer taart! Het gaat heel goed met hem hij groeit als kool.

Maar vandaag staat ook in het teken van Nederland-Uruguay, spannend, het is tenslotte de halve-finale.
We zijn uitgenodigd op de Nederlandse ambassade in Bogota om daar de wedstrijd te bekijken. We gaan samen met Sander, Isabelle en Paola. Daniel mag op de kinderen passen.
De dresscode is natuurlijk: Oranje.
Om helemaal goed voor de dag te komen heb ik ook mijn nagels (handen en voeten) oranje laten lakken, tot groot plezier van de dames in de salon.
In de 'salon de belezza' hadden ze net nog één flesje oranje nagellak.



De ambassadrice had heel erg haar best gedaan.
Een grote tent met een groot scherm volop drinken o.a. Heineken bier en Nederlandse hapjes: kaas, worst, haring, paling en niet te vergeten de Hollandse bitterballen.
De wedstrijd, en vooral de tweede helft was bloedstollend, je begrijpt niet dat mensen geen hartaanval krijgen tijdens een voetbalwedstrijd.
In een tent in Zuid Amerika met 120 mensen, waaronder heel wat (aangetrouwde) Zuidamerikanen lopen de emoties al snel heel hoog op.

jaaaaaa .... het winnende doelpunt!

Natuurlijk was iedere aanwezige hier voor Nederland.
In Bogota zelf was dat even anders, Zuidamerikanen willen natuurlijk dat Uruguay wint.
Gelukkig wonnen we (natuurlijk) 3-2 voor Nederland.
Morgen eerst kijken naar Duitsland-Spanje, dan weten we tegen wie we het moeten opnemen op 11 juli.
We zijn al uitgenodigd bij de ambassade om daar ook de finale te bekijken.

Santino Shrek

Vandaag feestdag van Petrus en Paulus.

Colombia heeft zeventien religieuze en wettelijke vrije dagen per jaar.
Van deze vrije dagen worden er negen verplaatst naar de volgende maandag, om op die manier een drie dagen durend weekende te verkrijgen.

Nou ja iedereen, bijna alles is gewoon open.

We zijn lekker over de cyclovia gaan wandelen (die is er ook op feestdagen) met als eindpunt Centro Commercial Unicentro.
Meteen ook op zoek naar een oranjeshirt voor Paola, want die gaat morgen met ons naar de Nederlandse ambassade om naar Nederland-Uruguay te kijken.

Een beetje gewinkeld en bij McDonalds gegeten.
De Toy Story weken zijn voorbij, het gaat nu over SHREK.
Het kost geen moeite om Santino in Shrek te veranderen!



Na afloop goot het weer eens pijpenstelen, dus met de taxi naar huis.

Fietsen

Met de hele familie naar de Cyclovia.

Het is weer Cyclovia, dus heel Bogota gaat wandelen en fietsen op de grote doorgaande wegen die afgezet zijn voor het verkeer.

Maximo heeft een fietsje die tevoorschijn wordt gehaald, banden oppompen en op weg!



Even onderweg bij een van de vele tentjes een lekkere geroosterde maiskolf gekocht.



Na afloop een pizza gegeten bij Archie's. Eigenlijk wilden we een Hamburger omdat je daar gratis een voetbal-cap bij kreeg. Maar de Hollandse cap was uitverkocht, ze hadden alleen nog caps van ' loosers' dus weigerden we een hamburger te bestellen.