La Vega

Afgelopen zondag zijn we van La Vega via een touristische route, naar Villeta gereden, een wat groter plaatsje dan La Vega.
Een touristische route in een een oude jeep (Toyota landcruiser uit de zestiger jaren) is wel heel erg bijzonder.



In de bergen zijn de wegen niet al te best. Noem het maar paden. Soms lopen ze bijna recht naar beneden of naar boven. Sensationeel.
Prachtige vergezichten heel veel groen, bloemen in alle kleuren. Te veel om te bekijken.

Onderweg zijn we even gestopt om wat te drinken in een rustig vakantiedorpje.

het dorpje, Amigos los campos, heeft vakantiehuisjes in Boyacaanse stijl (Boyaca is een regio van Colombia) die je kunt huren. Er is een lekker groot zwembad bij.

We namen onze lunch in een mooi uitziende gelegenheid op het drukke dorpsplein van Viletta, maar het eten viel helaas wat tegen.



Na de lunch in Villeta gingen we de Cascade (waterval) van Viletta bekijken. Een leuke wandeling, maar de watervallen in bijvoorbeeld Zwitserland of Duitsland zijn mooier dan deze. Het water was niet helder maar bruin, jammer.




Na een heerlijk koude cappucino weer op weg naar La Vega, gewapend met ron(rum)en cola. Het werd nog heel laat.

Family Day

Op Maximo`s school vieren ze vandaag Family day.

In een grote zaal met toneel zingen en dansen de kinderen voor voor de hele familie.
Het begint met het volkslied van Colombia en daarna het lied van Bogota daarna een verhaal van de direkteur, dan de directrice en dan begint het.


Leuk om te zien hoe alle kinderen hun versje voordroegen of hun liedje zongen.
Maximo was vorig jaar heel erg aanwezig nu een beetje ingetogen, alleen riep hij steeds als hij ons zag, Mama, Oma, Opa voor ons natuurlijk heel leuk.

Daniel kon helaas niet mee, die moest Santino kangoeroeen.

Daarna met Isabelle en Sander een lang week-end naar La Vega. Vorig jaar waren we daar met zijn allen maar nu, met Santino zijn Paola en Daniel aan huis gebonden.

Onder weg heerlijk gelunchd bij een barbeque restaurant, een perfecte forel gegeten.
Het was een prachtige rit, Colombia is buiten de stad heel groen en heeft prachtige vergezichten.

We werden hartelijk welkom geheten door Florinda en Guillermo die we nog kenden van de vorige keer.
Ze hebben een prachtige Finca, dat is een huis op het platteland met een hele grote voor en achter tuin.


We kregen de zelfde grote slaapkamer als bij ons vorig bezoek, met een kingsize bed, lekker hoor.
In La Vega is een heerlijk klimaat, warmer dan Bogota, en heel groen het regent regelmatig maar niet lang.

Na dat we ons geinstalleerd hadden gingen we lopend naar het centrum om een kopje koffie te gebruiken, en voor s`avonds wat chips en bier te halen.
Om zes uur is het donker, hier was het aarde donker, geen straat verlichting wel heel veel sterren.
Gelukkig had Sander zijn telefoon meegenomen, daar zat ook een schijnwerper in.

Toch moest Annemieke weer eens vallen.
Behalve de schrik viel het wel mee, alleen een wond aan mijn knie bleef bloeden en begon te wijken.
Dus toch maar even met z'n allen naar El Hospital.




In Colombia mogen maar twee personen naar binnen de rest moet buiten blijven.
Dus alleen Isabelle en ik gingen naar binnen, Har en Sander moesten op de stoeltjes voor de ingang blijven wachten.
Wat een gedoe, om negen uur waren we terug, met een hechting in mijn knie rijker.
Nou dat was toch een mooie avondvulling, en heel wat spannender dan de hele avond in de prachtige tuin, met heerlijk weer bier te drinken.
Morgen mag een ander voor entertainment zorgen.

Kangoeroen

Soms mogen Oma en Opa ook kangoeroeen.

Omdat Opa een beginnende koortslip heeft mag Oma Santino vanochtend kangoeroeen.
een heel bijzonder gevoel zo`n klein manneke op je lijf.
Hij maakt allemaal tevreden geluidjes.

S`Avonds naar Hielke om naar het huis te kijken en instructies voor alle apparaten.
Het kado voor Dirk, een slap met zijn naam erop, viel heel erg in de smaak.

Controle

Paola, Daniel en Santino hadden een afspraak met de dokter in de kliniek.

Ze moesten er om zeven uur zijn, het zou ongeveer vier a vijf uur duren in werkelijk heid duurde het zeseneenhalf uur.
Santino werd gecontroleerd, hij weegt nu 1930 gram.
En het was een intake gesprek met de ouders, ze moeten o.a. Santino in plaats van om de drie uur, hem elke twee uur voeden.
En er mag geen bezoek in huis komen zolang hij nog zo klein is.

Morgen moeten ze weer terug, maar dan om elf uur en dat duurt dan een uur, hopen ze.

Chiva

Gisteren zijn we met Hans de hele dag wezen toeren in Bogota.

Eerst gingen we naar Hielke zijn wisselkantoor, die ons uitlegde hoe het wisselkantoor werkte, heel interessant.
Toen met de bus naar het centrum, wel een uur in de bus voor 1300 pesos, dat is ongeveer 60 cent.
Heerlijk kijken naar mensen, gebouwen en winkels.

In Candaleria lekker geluncht, Har en Hans hadden varkensvlees, ik had een heerlijke krokante kip.

Toen schoenen voor Hans gekocht.
Ook wilde hij een Chiva, dat is een kleurige oude bus die op het platteland van Colombia veel gebruikt werd.
Nu wordt hij o.a. in Cartagena veel voor touristen wordt gebruikt.
Als souvenir is hij te koop in alle maten.

Hans is gek op koffie op een terras, lekker naar mensen kijken.
Bij het goudmuseum en bij Juan Valdez dronken we, een capuccino.

En toen weer op weg naar huis voor het diner, met Paola, Daniel, Sander, Isabelle en Hans, volle bak dus de rijst met Goulash en stokbrood ging schoon op.

Bijzonder gewoontes

Santino moet elke dag een half uur voor het raam gehouden worden, dat is tegen het geel worden.
Vandaag mocht ik dat doen. Heel ontroerend zo`n klein manneke met zijn blote lijfje op mijn blote lijf.


Bijzondere gewoontes hebben ze in Colombia, maar ik geniet er met volle teugen van.

De rest van de dag besteed aan huishoudelijke karweitjes.
Maar elk ogenblik, lopen we even naar de slaapkamer, om nog even naar onze mooie blauwogende kleinzoon te kijken, Paola hoopt natuurlijk dat zijn ogen blauw blijven

Santino thuis.

De vlag mag uit,Santino is thuis.

Vanochtend hoorden we dat Santino 1870 gram weegt en dus naar huis mag.
Na vier uur met Maximo voor het ziekenhuis spelen en wachten, want wij en Maximo mochten er niet in, mocht Santino eindelijk mee.

Het is een klein poppetje, helemaal gaaf.



Wat een verrassing, eindelijk beschuit met muisjes

en alle kado`s mochten we geven.
Het was een feestelijke, maar vermoeiende dag, voor Paola en Daniel.
En niet te vergeten voor Maximo, die onder het eten bijna in slaap viel.
Hij was heel erg lief voor zijn kleine broertje, blij dat hij hem nu kon aanraken.

Hier zijn alle cadeautjes, kun je die van jou terugvinden?